سکونتی میان باغ، آفتاب و آرامش

در زمینی که پیش‌تر گلخانه‌ای فراموش‌شده بود، رؤیای زندگی دوباره جان گرفت. درختان بومی و میوه‌دار، به‌جای دیوار، مرز خانه را ساختند؛ و آفتاب، به‌جای لامپ، نور زندگی را. خانه‌ای که با استخری کشیده، باغ را نوازش می‌کرد و با یک راهروی شیشه‌ای، باغ را از خلوص سکونت جدا. در انتهای مسیر، کنسولی گسترده بر استخر روی آب؛ اتاقی برای بازی، خیال، و گریز از روزمرگی. ویلا گلخانه قصه‌ی خانه‌ای‌ست که نه ساخته شد، که کاشته شد.